De ultieme ontspanning

Tijdens het internationale festival in Larache vinden op een bloedhete middag, waar het briesje van de zee geen rol speelt, twee workshops plaats aan de vervallen kade met spectaculaire zeezicht. Kicken met Ab onder leiding van Abdoelah Nadi en zijn Marokkaanse partner Faisal, die tevens ook hoopt door te breken als professionele voetballer, organiseren een sport en bewegingsprogramma.

De kinderen beleven veel plezier aan de waterballon gevechten en springen dansend op het gras met op de achtergrond de harde beats van de lokale Larache DJ. Aan de andere kant vinden wij Raul Balai zwetend ruim 40 kinderen uitleggen hoe zij patronen kunnen maken en hun naam creatief kunnen opschrijven op vellen papier. Een serie kraampjes met afdakje zorgt voor enige verkoeling. Kortom een mooi feestje voor kinderen in Larache.

Mijn ogen dwalen altijd af naar de omgeving. Hoe reageren de mensen op dit soort evenementen. Je herkent de burgerlijke dagjesmensen aan hun camera’s en soms toepasselijke kledingsstijl. Zij storen zich als hun sandalen met wat spetters van de waterballonnen worden geraakt. De taxichaffeur die pakweg 30 keer op en neer rijdt groet wat mensen alsof hij ze tien jaar niet gezien heeft.

Maar de persoon die het meeste opvalt is een stille kracht of beter gezegd de Marokkaanse supereenling. Deze figuren zijn een verhaal op zich. Zij zijn meestal ongetrouwd, net iets te oud, zitten in het café tijdens werkuren, hebben een slecht gebit of beter gezegd geen gebit, dragen een pet boven op een geheimzinnig kapsel, semi-modieuze sportschoenen en houden zij vast aan het goedkope lokale sigarettenmerk Marquise.

Deze figuren observeren de samenleving en reageren nooit op de omgeving. Zij verwerken alles intern en zelfs als Messi op Al Jazeera Sport in het café de winnende goal maakt en de Arabische commentator bijna klaar komt geven zij geen enkele kick. Deze soort Marokkaanse man bestaat alleen in Marokko. Hadden wij nou in Nederland meer van dit soort Marokkaanse figuren.

Mijn radar vertelt mij dat zo een man altijd ergens moet zijn binnen de straal van 100 meter. En ja hoor, daar zit hij dan. Perfect geposeerd met dit keer hippe witte oordopjes en soort spijkerblouse en pet op de rand van de kade. Hij ziet er niet echt sterk uit, een straf windje zou hem zo van de rand kunnen afblazen, 20 meter diep.

Tijdens de workshop heb ik op hem gelet en ben hem zelfs op 5 meter genaderd voor een foto, hij geeft geen kick en kijkt ontspannen voor zich uit. De manier waar op hij zit lijkt wel gepland. Vanuit mijn lens zie ik een man in liggend-zittende pose precies tussen de vuurtoren en hoge minaret zitten. Wat zal hij luisteren? Wellicht oude nummers van Nass El Ghiwane, of een soundtrack van een romantische Bollywood film, die hem doet denken aan zijn vriendinnen uit de fantasiewereld of gewoon het nieuws via de radio volgen. In ieder geval trekt zich hij in de drie uur dat wij bezig zijn niets aan van het waterballonnenspektakel, de foute muziekkeuze van de DJ of van de brandende zon. Inderdaad, de ultieme ontspanning. Oja, en meestal heten dit soort figuren Khay [broer] Hmed of Abdelkader.